شبکه اقامتگاههای بومگردی در مناطقی نظیر چابهار، درک، سراوان و زابل، به یکی از موفقترین الگوهای توسعه پایدار مبتنی بر جامعه محلی تبدیل شده است. طبق آمارهای دفتر توسعه گردشگری و گزارشهای پژوهشگران جغرافیای انسانی، استقبال گردشگران داخلی و خارجی از تجربه زندگی در کاپَرها و منازل سنتی، نشاندهنده تغییر ذائقه گردشگران از هتلداری کلاسیک به سمت «گردشگری تجربهمحور» است.
این اقامتگاهها علاوه بر ارائه اسکان، بستری زنده برای عرضه سبک زندگی، غذاهای سنتی (مانند تنورچه و کراهی)، موسیقی زنده و آیینهای بومی فراهم کردهاند. ارزیابیهای تحلیلی نشان میدهد که تدوین استانداردهای بهداشتی و ایمنی بدون آسیب به بافت سنتی، آموزش زبانهای خارجی به میزبانان محلی و ارائه تسهیلات بانکی کمبهره برای بهسازی بنسازههای بومی، میتواند سیستان و بلوچستان را به قطب اصلی «گردشگری جامعهمحور» در منطقه تبدیل کند و پراکندگی متوازن درآمد را در سطح روستاهای استان تضمین نماید.
